Genderdiscriminatie bij de Kringwinkel Televil? Ja dus

 

Fase één, juni 2015, we brainstormen over het jaar 2016. Wat gaan we doen om de Kringwinkelbeleving nog leuker te maken, hoe gaan we onze klanten verwennen, hoe kunnen we proberen origineel uit de hoek te komen, wat is leuk voor onze medewerkers,….?

Veel gekke ideeën en tassen koffie later, zijn we eruit. Een Ladies Night, ja dat doen we.

Oh yes it’s ladies night

And the feeling’s right

Oh yes it’s ladies night

Oh what a night (oh what a night)
 

Fase twee, uitwerken, concretiseren. Hebben we toch wel een mannelijke actieverantwoordelijke. Ok, Mathias mag meedoen maar met hulp van Miek, winkelverantwoordelijke in onze winkel van Vilvoorde en goede collega van Mathias. De Lady & De Vagebond. Al snel wordt duidelijk dat het een project zal worden, gedragen door vele handen. We willen er iets groots van maken en dat kan je nu eenmaal niet alleen.

 

 

 

Pati, styliste en trouwe Kringwinkelfan van het eerste uur, stelt voor om een modeshow in elkaar te boksen. Leuke outfits gescoord in De Kringwinkel en geshowd door onze eigen modellen, medewerkers, klanten, vriendinnen van De Kringwinkel. Extra uitdaging, een volledige outfit (kleding, schoenen en accessoires) mag niet meer dan 55 euro kosten. Een modeshow, ja dat doen we.

 

Een modeshow en nog veel meer. Creatieve workshops, wat dacht je. Een cava bar, o hoe cliché. Een “borstentaart”, net erover we weten het, maar gebakken door een medewerkster. Lekker, niet te doen. Een aanbod, speciaal voor vrouwen. En ja, dat bestaat en ja dat doen we. Heel veel kleding en accessoires, shop till you drop. Dat hebben de dames ook gedaan die avond. We dachten te sluiten om 22u30 maar de vrouwen bleven maar feesten en eerst na middernacht sloten we de deuren.

 

Fase drie, 23 september, Oh yes, it’s ladies night! In het begin van de avond waren de zenuwen gespannen. Je zou voor minder met een 100-tal ongeduldige ladies aan de deur bij opening. En dan deuren open en feesten maar tot de volgende dag. Laat de foto’s maar voor zich spreken.

 

 

 

 

Op naar de volgende Ladies Night!

Ladies Night in Kringwinkel SPIT Wespelaar, 15 september 2017!

Ladies Night in Kringwinkel Televil Vilvoorde, 22 september 2017!

 

 

 

Durven doen groeien

Doorstromen, doorgroeien,  kansen verbeteren…

Het ‘hot item’ van alle sociale werkplaatsen, de overheid en iedereen die met boeiende doelgroepen werkt. We werken ‘hard’ aan innovatie en verbeterprojecten etc. Hoe ziet dat er dan uit in de dagelijkse praktijk? En wat voelen Jan en Mieke, Fatma en Hakan daar van op hun werkvloer?

Bij Spoor2 bestaan er twee bewegingen: een kader dat met bruisende projecten vrij snel gaat en een doelgroep die met zijn eigen aanpak gestaag groeit. Dagelijks zoeken we naar verbindingen om die twee snelheden en ontwikkelingen op mekaar af te stemmen.

Zo starten er opleidingen voor de medewerkers, die door andere, ervaren medewerkers mee uitgewerkt worden. Waar de leidinggevende een theoretische uitleg doet, legt de medewerker tegelijkertijd uit hoe je bijvoorbeeld verschillende soorten afval onderscheidt.

Een nieuwe leidinggevende te Bornem wordt door de eigen medewerkers opgeleid in hoe goederen sorteren, prijzen, ontvangen en ophalen. En dat doen ze met trots en op hun eigen creatieve manier.

In ons textielsorteercentrum geeft een medewerkster Nederlandse les aan haar collega’s, één uurtje per week. Wat zeer gewaardeerd wordt door medewerkers en werkleiders. Er gaat op dat moment misschien een T-shirtje minder door de sorteer, maar onze mensen begrijpen elkaar de volgende dagen wel beter.

‘Ik heb een idee…’ dat vinden wij een goed engagement. Ook al wordt niet elk idee onmiddellijk prioriteit, medewerkers en omkadering blijven wel verbonden door samen op zoek te gaan naar hoe een goed idee tot groei kan leiden.

Emancipatie start gewoon op de werkvloer. Naast de vele lijnen tekst over doorstroom en verbeterprojecten, worden onze medewerkers vanzelf ‘ge-up-graded’ door het hen gewoon te laten doen. Ervaringsgericht leren ligt aan de basis van groeien, daar zijn we bij Spoor2 sterk van overtuigd. Wat natuurlijk makkelijker gezegd is dan gedaan. Conflicten zijn hier niet uitgesloten en zien we als interessante momenten om verder te ontwikkelen. En wat hebben we nodig om dit vol te houden: een grote dosis frisse energie. En natuurlijk zijn daar weer schitterende medewerkers voor, die op tijd aan de bel trekken en rust installeren.

Dus zeggen we bij Spoor2: DURVEN DOEN GROEIEN

 

Katrien Vehent

Coördinator Kringwinkel Spoor2

 

Een beestige aankoop

Bij De Kringwinkel komen geregeld spullen binnen die iets anders blijken te zijn dan ze op het eerste gezicht lijken. Verborgen schatten bijvoorbeeld: zeldzame muntjes, gesigneerde boeken, een exclusief stuk merkkledij. Maar het hoeven niet altijd de dure stukken te zijn die achteraf de aandacht trekken. Neem nu volgend verhaal.

José, de werkleidster van onze Kringwinkel in Retie, ging op haar vrije dag een terrasje doen. De zon scheen, de vogeltjes floten, enfin, je begrijpt het plaatje. Ze bestelde een drankje bij de ober, die dit vlijtig neerpende en in het weglopen zei: ‘En ik breng u ook een kommetje water voor uw hondje!’. Het was warm en dieren krijgen ook dorst, moet hij gedacht hebben. Een vriendelijk voorstel zonder meer, ware het niet dat José helemaal géén hond had. Waarom dus dit voorstel?

Enkele dagen eerder zag José een ‘nieuwe’ handtas in De Kringwinkel liggen. Ze vond deze zo speciaal, dat ze de handtas aankocht. Een trouw exemplaar om haar overal mee te vergezellen, zelfs op terrasjes. Blaffen doet hij niet, bijten evenmin. Zien jullie de gelijkenissen?

En de ober? Die bracht de drankjes én het bakje water. Toen hij het neerpootte voor José’s trouwe compagnon, viel zijn euro dan toch. En heel het terras lag uiteraard plat van het lachen!

 

Kringwinkelcreatieveling in de kijker: Chloë Janssens

Niets zo geweldig voor De Kringwinkel als mensen die aan de slag gaan met tweedehands materialen en daar iets moois mee maken.

Chloë Janssens is een van die mensen die een modaal voorwerp weet om te toveren tot een hebbeding waar je hart iets sneller van gaat kloppen. Van oude landkaarten of posters maakt ze leuke notitieboekjes en een oud servies vrolijkt ze op met mooie tekeningen. Haar motto? ‘Samen richting een vrolijkere wereld.‘ 

 

Hoe het allemaal begon, vroegen we ons af…
“Sinds ik me kan herinneren ben ik creatief bezig in verschillende disciplines. In de lagere school tekende ik veel en ontwierp ik allerlei graffiti-achtige woordtekeningen. In de middelbare school woonde ik na schooltijd op de muziekschool en wat later begon ik met drama- en woordlessen. Enfin, die drang om iets te creëren heb ik dus altijd wel gehad. Ik studeerde Grafisch Ontwerp aan Sint Lucas Gent en in het derde jaar echter vertrok ik voor een gans jaar naar de Bauhaus Universität in Weimar. In het begin best eng, maar de beste ervaring die ik me kon wensen! Een half jaar nadat ik afstudeerde begon ik als zelfstandige in hoofdberoep met mijn eigen bedrijf waar ik drukwerk maak in opdracht van vooral particulieren.”

Naast die opdrachten, begon ze ook met het maken van dingen uit eigen initiatief. Drukwerk, boekjes of porselein gemaakt uit oude of tweedehands materialen.

“Hiermee probeer ik de mensen gelukkig te stemmen met vrolijke prints. Anderzijds probeer ik de aarde tevreden te houden door het gebruiken van gerecycleerde en/of milieuvriendelijke materialen.”

 

Waarom ze zo graag met gebruikte materialen werkt?
“Ik vind het belangrijk om in tijden van overproductie eens te gaan kijken naar wat we al hebben. Vandaag zijn nieuwe, goedkope producten of materialen vaak vervaardigd in mensonvriendelijke omstandigheden. Zulke toestanden steun ik liever niet. Gebruikte materialen geven ook een extra dimensie vind ik. Ze hebben als het ware al een soort karakter. Op die manier begin je als ontwerper niet met niets, maar wel met iets. Het gaat er dan om het karakter van het materiaal te begrijpen en het je eigen te maken.” 

Haar favoriete items zijn dan ook gemaakt van materialen die haar doen dromen en fantaseren: “Ik heb recent een reeks ‘Earthbooks’ gemaakt. Dit zijn kleine notitieboekjes gemaakt uit oude atlassen en reliëfkaarten uit De Kringwinkel. Ik denk dan steeds aan een klein jongetje dat ergens tijdens zijn kinderjaren verre landen en streken opzocht in zijn atlas. Later toen hij volwassen was heeft hij waarschijnlijk het boek weggedaan, en is het zo in de Kringwinkel terecht gekomen. Wanneer we volwassen worden lijkt onze wereld te verkleinen tot ons dorp en beperkte vriendenkring. Die jonge avonturiersdromen probeer ik vast te houden met deze boekjes”. 

Tijdens haar zoektochten komt Chloë ook regelmatig langs bij De Kringwinkel, wat haar dikwijls inspiratie oplevert: “Het leukst aan De Kringwinkel vind ik de verhalen achter de objecten. Het gebeurt dikwijls dat er ergens tussen een boek nog een foto of krantenartikel zit. Laatst vond ik een krantenartikel over cactussen. Bovenaan de pagina stond geschreven: ‘Voor onze Willy’. Dat vind ik fantastisch. Ik denk dan meteen aan een moeder die nauwkeurig artikels verzamelt voor haar zoon, misschien lang nadat die nog geïnteresseerd is in cactussen. En dan de vraag: ‘Hoe is dit ooit tussen dit boek terecht gekomen, en heeft Willy het dan nooit gevonden?’ Er zit een soort tristesse in al deze vragen. Een warm nostalgisch verlangen dat ik telkens voel wanneer ik een Kringwinkel binnen kom.” 

Tot slot: wat is haar favoriete Kringwinkel?
“Ik woon zelf in Geel op nog geen kilometer afstand van de Kringwinkel. We hebben hier best een grote Kringwinkel en het aanbod wisselt ook zeer snel. Je kan er elke week eens langsgaan en totaal andere spullen aantreffen!”

Benieuwd geworden naar Chloe’s werk?

http://www.chloe-janssens.be

http://tvplus.be/programmas/studio-plus?ep=6209

 

Recykleren

Recykleren

Ingrid van Kringwinkel Televil vroeg me of ik als gastblogger iets kon zeggen over mijn persoonlijke ervaring:  wat zoek ik in De Kringwinkel. Daar moest ik niet lang over nadenken. Vanaf dat ik met naaien begonnen ben, ondertussen al 11 jaar geleden, ben ik in Kringwinkels op zoek gegaan naar materiaal. Ik vond daar een bijzonder rijke bron van grondstoffen. Vooral als je wat breder kijkt.

Je kan geluk hebben. Soms vind je in De Kringwinkel stukken kledingstof. Alle rokjes op de foto zijn gemaakt van stoffen die ik in Kringwinkels vond. Spotgoedkoop. Ik gaf meer uit aan ritsen, garen en verdere benodigdheden dan aan de stof zelf. Geen kat die dat ziet. Toch?

Het aanbod is niet altijd groot, en vaak zijn het kleine restjes. Maar heeft er iemand ooit gezegd dat je een kledingstuk uit één stuk stof moet maken? Nee toch? Je kan perfect bij elkaar passende stofjes combineren. Dat maakt het kledingstuk alleen nog origineler. Creatief zijn en vaak binnenspringen is de boodschap.

Naaibenodigdheden kan je vaak ook vinden in De Kringwinkel. Knopen uiteraard (ver-sla-vend!!!). Maar ook biesband, lint, galons, patches om op te strijken of naaien,… Vind je een kledingstuk wat saai? Naai er enkele stroken lint op, en het ziet er al meteen anders uit. Bijvoorbeeld dit vestje, dat ik maakte van twee fleece dekentjes. Ik naaide er linten op en bevestigde aan het uiteinde van de linten metalen ringetjes uit de doe-het-zelfzaak.

Dat brengt me meteen tot wat ik bedoel met breed denken. Er is geen enkele wet die zegt dat je kleding alleen mag maken uit wat als “kledingstof” verkocht wordt. Dekens, gordijnen, handdoeken, beddengoed, kussenslopen, zelfs reeds bestaande kleding: al wat van stof gemaakt is, kan gebruikt worden als grondstof om nieuwe kleding van te maken. Dit jasje ontstond bijvoorbeeld uit een stel gordijnen. Uit De Kringwinkel, uiteraard! Zou je dat vermoed hebben als ik het er niet had bij gezegd?

Deze zomerjurk sloop zomaar tevoorschijn uit een vintage laken. Vaak gewassen en dus lekker zacht. De gele biesband waarmee ik hals en armopeningen afwerkte lag ook al in een kringwinkelrek op mij te wachten.

Ik gebruik mijn kringwinkelvondsten trouwens niet alleen om kleding mee te naaien. Een mooie wollen deken werd een stevige (en vooral catproof!) overtrek voor een zeteltje. Van een afgedankt kindershortje in een heerlijk zachte stof maakte ik een knuffeltje. Een stropdas werd een originele gsm-hoes. Kleine stukjes stof uit een catalogus van interieurstoffen kregen een nieuw leven als poezenknuffel (tot de echte poezen er korte metten mee maakten…).

In oktober vorig jaar was er een gezamenlijke actie van Veritas en De Kringwinkel: Veritas Kringt (https://www.facebook.com/events/1642754089298108/ ). Veritas vaardigde toen in elke deelnemende winkel een ambassadrice af die aan de klanten uitlegde hoe je kringwinkelkleding naar je smaak kan aanpassen met materiaal dat te verkrijgen in Veritaswinkels en in de Veritas webshop (http://www.veritas.be/eshop/be_nl/C-1265902-customizing). Ik was – glunder, glunder – een van die ambassadrices. Veel foto’s heb ik er spijtig genoeg niet van: ik heb maar een simpel compactcameraatje en dat bleek helaas niet compatibel met de verlichting in de winkel. [Misschien heb ik ooit nog eens héél veel geluk en vind ik in een kringwinkel een goed fototoestel voor een prikje 😉 ] Het was anders wel een heel leuke ervaring! Eerst werden we uitgenodigd op het Veritashoofdkwartier. Daar kregen we een rondleiding, een goodiebag vol promomateriaal voor de Veritas Kringt dag en instructies over het gebruik van het materiaal.

Veritas heeft inderdaad heel wat spulletjes waarmee je kleding kan opleuken. Dat opleuken heet customizen. Zoek maar eens op Pinterest naar “customizing” of neem een kijkje op mijn eigen customizing-prikbord (https://www.pinterest.com/schaduw_zijde/customizing/). Herinner je je nog de lapjes die je moeder vroeger op versleten knieën en ellebogen van je kleren naaide? Veritas heeft die lapjes nu in allerlei vrolijke kleurtjes, met prints en zelfs met glitter (http://www.veritas.be/eshop/be_nl/F-150208-herstelartikelen/P-1291856-). Je zou haast voor je plezier gaten in je kleren maken 😀 En hoe stoer wordt een babyjeans met studs (http://www.veritas.be/eshop/be_nl/F-1117612-parels/P-1263643-)? Naai enkele kwastjes (http://www.veritas.be/eshop/be_nl/F-1117612-parels/P-1292092-) op een kussen of een jasje en het ziet er meteen helemaal anders uit.

 

Ambassadrice of niet, ik ga je niet zeggen dat je per se Veritasmateriaal moet gebruiken. Kleding customizen kan je uiteraard ook met ander gerief. Uit De Kringwinkel, natuurlijk! Van een bolletje verloopgaren, dat iemand anders niet meer wou,  haakte ik een strook die ik op een saai T-shirt naaide.

Of nog een voorbeeldje van Veritas zelf: verzamel wat van die ongelooflijk mooie oude knopen en naai ze op de kleppen van  een jeansjasje. Superorigineel!

Bij een ander saai T-shirt naaide ik knoopsgaten in de halsopening en reeg er een kringloopsjaaltje doorheen. Het leuke aan dit idee is dat je het sjaaltje telkens kan aanpassen aan de rok of broek die je erbij draagt.

Applicaties kan je zelf maken van kleine restjes stof: deze maakte ik met stukjes stof uit een interieurstoffencatalogus

Och, er is zo ontzettend veel dat je kan doen met kringlooptextiel. En het fijne is: de kringloop is een bron die nooit uitgeput geraakt. Elke dag komen er nieuwe spulletjes binnen! Elk bezoek aan de kringwinkel is een nieuwe ontdekkingstocht. Het ligt daar allemaal op jou en jouw creatieve inbreng te wachten. Het alternatief is iets nieuws kopen en bij het volgende personeelsfeest vaststellen dat een collega net hetzelfde aanheeft (en er uiteraard beter mee staat…). Nee, geef mij dan maar kringloopkleren

Kringgroeten vanuit Vilvoorde, Fatima Ualgasi.

 

Een stukje van mezelf

Tuurlijk zijn we fier op onze werking en bij een afterwork drink durven de collega’s onderling al eens stiekem zeggen “ We zijn goed bezig hé”. En dan maar hopen dat onze klanten dat ook vinden, want daar doen we het voor. Kom, we laten FATIMA UALGASI aan het woord. Wie is Fatima? Ze woont in Vilvoorde, heeft haar roots in 4 landen, studeerde Germaanse Filologie en is columniste bij De Randkrant en … een Kringwinkelfan. Volgende woorden typeren Fatima : kattengek – lief – complex – watje – letterverslaving – eigenzinnig – creatief – paars en roze – de smaak van kersen en frambozen – schelpen en veren – lijstjes

Op zaterdag 15 december 2012 bracht ik een bezoekje aan Televil. Het was puur toeval dat ik die dag koos. Niet eens van mijn gewoonte, want doorgaans ga ik er eerder op een weekdag langs, als het er een pak rustiger is.

Bij het binnenkomen van de winkel zag ik een heleboel standjes met handgemaakte spulletjes. Dat trok mijn aandacht. Ik ben zelf een creatieve duizendpoot en heb dus oog voor dat soort dingen. Geen kerstmarkt maar een creatieve Kersthappening. Heel veel creatievelingen die hun zelfgemaakte spulletjes verkopen in De Kringwinkel. Dat is mijn ding. Hopelijk volgend jaar opnieuw. Dit houd ik in het oog, ik wil meedoen.

2013 opnieuw Creatieve Kersthappening. Joepie! Samen met een vriendin schreef ik me in. En dan volop dingen maken, nadenken over prijzen, en over hoe ik de dingen zou presenteren.  14 december 2013 was het dan zover. Mijn vriendin en ik waren allebei toch wel een beetje zenuwachtig. Hoe zou het zijn? Het was voor ons allebei de eerste keer dat we zoiets deden, dus we hadden geen idee. Spannend!!!

Mijn vriendin Veronique met haar standje

 

Omdat het thema recycleren was, heb ik toen naast mijn haakwerk (wat eigenlijk zo’n beetje mijn “core business” is) ook veel spulletjes gemaakt van dingen die je anders toch maar zou weggooien. Bijvoorbeeld deze sleutelhangers: oude pinkaarten bekleed met glittertape en opgeleukt met foamstickers.

 

Een gaatje maak je met een gewone perforator. De sleutelringen waren trouwens ook gerecycleerd van kapotte sleutelhangers.

Met dezelfde soort glittertape beplakte ik ook confituurbokalen. Die kan je dan gebruiken als vaasje, pennenhouder of je kan er een theelichtje in zetten. Bokalen zijn dankbaar knutselmateriaal. Je kan ze een gehaakt jasje geven of er sneeuwbollen mee maken. Het piepertje, het autootje en het kerstboompje vond ik bij De Kringwinkel. Water heb ik niet in de sneeuwbollen gedaan. Mijn ervaring is dat zelfgemaakte bollen heel snel gaan lekken.

Meer voorbeelden van bokalen vind je op mijn facebookpagina.

Omdat ik nog bokaaldeksels overhad, vroeg ik me af of ik daar niks mee kon doen. Ik maakte er speelgoedtafereeltjes van. De speeltjes voor de tafereeltjes zijn 100 % Kringwinkel. Uitgespeeld speelgoed wordt knutselmateriaal.

Waar ik nog altijd het meest trots op ben zijn de broches die ik maakte van gedroogde beukenblaadjes en oude knopen.Check dit album voor meer.

2014 was ik er weer, net als dit jaar.

Zal ik beginnen bij het begin? Zo werd de beurs in de winkel aangekondigd.

Dit jaar is een beetje een feesteditie. De nationale Kringwinkelcampagne “een stukje van mezelf” sluit perfect aan bij de Creatieve Kersthappening van De Kringwinkel Televil.

https://www.facebook.com/eenstukjevanmezelf

We proberen met z’n allen persoonlijke cadeautjes te geven. Het mag een keertje “me, myself and I” zijn.

Leen van Kringwinkel Zuiderkempen heeft een stand waar ze het fantastische “Mobius” project voorstelt. De mensen uit het arbeidszorgatelier maken prachtige dingen uit fietsbanden: fietstassen, handtassen, portemonnees,.. Een schoolvoorbeeld van hergebruik zonder in te boeten op kwaliteit of vormgeving.

Deze dames van (W)arm-kracht bakten heerlijke wafels voor iedereen. Als je zin had kon je een vrije bijdrage geven en meteen je steentje bijdragen aan armoedebestrijding.

Kaarsen van partnerorganisatie De Vlaspit. Winterse tuinkaarsen, waarom niet? Trouwens met deze temperaturen kan een barbecue perfect.

 

En dan liep daar nog een Kerstman, waren er heerlijke Marokkaanse hapjes, kreeg je stijladvies, was er een workshop van Arch’educ en en en en. Zou nog vergeten te zeggen dat je naast al het extra’s ook gewoon kon Kringwinkelshoppen. Groot origineel aanbod aan de gekende prijsjes.

Volgend jaar ben ik er weer, zeker weten. 17 december 2016, staat genoteerd! Heb maar één probleem zal moeten kiezen tussen Kringwinkel Televil Vilvoorde of Kringwinkel SPIT in Heverlee. Alhoewel, voormiddag Televil, namiddag SPIT :-).

Fatima

En ze leefden nog lang en gelukkig…

Stel je even voor… je wordt verliefd op de jongen van je dromen. Een paar jaar later blijkt hij ook echt de man van je leven en maakt hij – geheel volgens de boekskes – een romantische knieval. Eerste reactie: een enthousiaste en dolgelukkige ja. Tweede reactie: stress! Al als klein meisje droomde je van een huwelijk zoals het enkel in sprookjes bestaat. Maar zou dat lukken? En zouden jullie dat allemaal kunnen betalen? Een mens zou voor minder zijn stressniveau zien stijgen. Zeker als daar nog eens bij komt dat je niet op de eerste rij stond toen Moeder Natuur de creatieve genen aan het uitdelen was. Gelukkig bestaan er van die sprookjes zonder boze stiefmoeder maar met een creatieve schoonmoeder.

Wablief? Inderdaad, dit is het verhaal van een creatieve en behulpzame schoonmoeder die haar zoon en schoondochter een vindingrijk en budgetvriendelijk huwelijksfeest bezorgde, met wat hulp van De Kringwinkel uiteraard. De schoonmoeder waarvan sprake is een Kringwinkel-klant van de trouwste soort en kent het succesrecept voor Kringwinkelen als geen ander:

Regel 1. Spring heel regelmatig eens binnen. “Ikzelf loop bijna wekelijks even langs mijn favoriete Kringwinkel in Eeklo. Zelfs als je elke keer met iets huiswaarts keert, kan je dit bezwaarlijk een dure hobby noemen.”

Regel 2. Shop gericht. “Probeer op voorhand goed in gedachten te hebben wat je allemaal nodig hebt. Je loopt die spulletjes niet altijd onmiddellijk tegen het lijf maar vroeg of laat wordt je geduld zeker beloond.

Regel 3. Durf door de dingen heen kijken. “Met een kleine ingreep kan je van een doordeweeks voorwerp dikwijls iets heel bijzonders maken.”

Een succesrecept dat ze op onnavolgbare wijze wist toe te passen voor het huwelijksfeest. Van de bloempotjes op de tafels tot de gepimpte kader voor de naamkaartjes van de gasten, van het bijzondere bruidsboeket (geen bloemen maar een boeket van belangrijke voorwerpen uit de familiegeschiedenis zoals bv. trouwfotootjes van de ouders) tot het trouwkleed zelf (dat van de mama van de bruid werd omgetoverd tot een eigentijdse petticoat-versie met tule): alles had een link met De Kringwinkel en het hergebruik-verhaal. Maar de meest originele inval van onze creatieve schoonmoeder was voorbehouden voor een schattige bulldog waarvan de aaibaarheidsfactor een stuk hoger ligt dan het gelijknamige personage uit The Big Bang Theory: Sheldon.

Op het huwelijksfeest speelde Sheldon één van de hoofdrollen: hij zou de ringen naar zijn baasjes brengen en moest blinken alsof hij zelf in het huwelijksbootje stapte. Piece of cake voor onze creatieve Kringwinkel-klant. Even snuisteren op de baby-afdeling en… gevonden! Een wit jongenshemdje en een ondervestje. Na wat hoogstaande staaltjes in snit en naad was de eerste bulldog in smoking een feit. Maar er ontbrak nog een klein detail: een lieve beer uit de speelgoedafdeling reikte de oplossing aan. Hij leende zijn knuffelzachte hartje aan Sheldon om de ringen op te bevestigen.

De kleren maken de hond: op de grote dag zelf toonde Sheldon zich de perfecte bruidsjonker. Hij stal de show zoals enkel een bulldog in smoking dat kan doen en bezorgde zijn baasjes een overgetelijke dag om daarna zijn pootjes tot in de vroege uurtjes uit te slaan op de dansvloer. Een gevecht met een kater was daags nadien een logisch gevolg. Maar wat zou het hem worst wezen: zijn baasjes leefden nog lang en gelukkig. Net als alle spullen en alle mensen in Kringwinkel-land…

 

Nog een leuke uitsmijter: bij het ter perse gaan vernamen we dat de eerste spruit van het bruidspaar onderweg is. De creatieve schoonmoeder ontpopt zich tot een creatieve grootmoeder en wordt meer dan ooit gespot in de baby- en speelgoedafdeling. We wensen de hele familie veel geluk met dit nieuw leven.

Past ie of past ie niet?

Zo’n 10 jaar geleden bevond De Kringwinkel WEB zich nog niet aan de Steenweg op Tielen 70, maar wel in de Slachthuisstraat in Turnhout. Die straatnaam zou de setting geweest kunnen zijn voor een goedkoop horrorverhaal. Maar Halloween is net voorbij, dus zo’n verhaal is het niet. En toch, de verhalen die daar geschreven werden, gaan het natuurlijke soms ook écht te boven. Dat vertelde Astrid, één van onze immer opgewekte telefonische onthaaldames me vorige week.

Het verhaal in kwestie begint op een warme zomerdag. Zo’n dag waarop je zweet van helemaal niets te doen. Je zou het liefste alle ramen openzetten, maar dan nog voel je geen verkoeling. Het was op die dag dat Astrid vanuit de kantoren naar beneden werd geroepen. Je moet begrijpen, De Kringwinkel WEB had toen nog niet de oppervlakte ter beschikking zoals we die nu hebben. Omdat er eigenlijk te weinig winkelruimte was, werd een deel van de garage voor dit doeleinde ingenomen.   Maar op deze snikhete dag barstte de winkel bijna uit zijn voegen. Een half geopende garagepoort bracht een beetje verkoeling, maar zou er al snel voor zorgen dat iemand het nog net iets warmer kreeg.

Astrid kwam de trap af en zag in haar ooghoek nog net een dame met 2 nachtkastjes onder de poort verdwijnen. Omdat dit er redelijk verdacht uitzag, stapte ze op de dame af en vroeg:

“Kan ik u helpen mevrouw?”

De dame keek Astrid verschrikt aan terwijl haar gezicht rood aanliep.

“Oh ik ben deze niet aan het stelen hoor.“

“Onze kassa is vooraan in de winkel. U zult daar moeten afrekenen.”

“Ja, maar ik neem deze nachtkastjes alleen maar mee om eens te passen!“

…

Mevrouw ging de nachtkastjes eerst thuis passen voor ze deze kocht. Belangrijk natuurlijk en erg vervelend als je te weinig ruimte hebt om iets weg te zetten. Een beetje naar analogie met ons aanbod en de Kringwinkel in de Slachthuisstraat.

Om deze kwestie verder uit te klaren, werd er een werkleider bijgehaald. Ook tegen hem bleef de dame staande houden dat de nachtkastjes toch echt wel gepast moesten worden.

Hoe het verhaal eindigde? Mevrouw is haar nachtkastjes kunnen gaan passen. Nadat ze deze eerst betaald had natuurlijk!

 

 

 

Zoveel spullen, zoveel verhalen ..

Weet dat elk ding dat je in een doos of zak bij De Kringwinkel binnenbrengt, op een bepaald moment door de handen van onze medewerkers gaat. Echt niets wordt zomaar weggegooid zonder eerst een controle te krijgen. Zo komt het dat we dagelijks persoonlijke brieven, telegrammen, trouwalbums, dagboeken en foto’s vinden. Vaak weggestopt in een schuif of onbedachtzaam meegegeven in een oude koekendoos maar soms ook bewust en zelfs met een verklarend briefje erbij.

Zo kregen we onlangs dit koffertje met verrassende inhoud binnen.

De bijhorende brief luidt als volgt: “1 november 2003. Dit valiesje werd aangekocht door Jozef Vergote-Declerck Fehonie ter gelegenheid van hun trouwfeest op 28 januari 1928 en gingen beiden op speelvoyages naar Oostende met de trein. Dit is eigenhandig geschreven door hun zoon Vergote Selveer.” Alleen al het woord ‘speelvoyages’, zo schoon ! Bij ons in de streek spreken ze dan eerder over een ‘poepvalieske’, maar dit terzijde.

Persoonlijke brieven zijn niet meteen geschikt om te verkopen maar wegsmijten krijgen we ook niet over ons hart. Kringwinkelmensen hebben namelijk iets met spullen die geleefd hebben, spullen met een verhaal.

Neem nu dit pakketje brieven.

Een lintje, in de kleuren van de Belgische vlag, houdt het stapeltje samen en op de enveloppe staat geschreven ‘Correspondentie van het thuisfront (1939- 1943). Geef toe, het had evengoed de titel van een boek kunnen zijn. En ja, we hebben (buiten de werkuren) de brieven gelezen. Heel kort samengevat: het is volle oorlogstijd en vier broers, afkomstig uit Mere bij Aalst, schrijven mekaar terwijl ze verspreid zijn over België en Frankrijk. Twee zijn herstellend van tuberculose, één is priester in opleiding en een ander is landbouwer. Vooral de brieven van Kamiel, de jongste (16 jaar), zijn kinderlijk aandoenlijk, zeker als hij vertelt hoe hij al weer 4 boterhammen kan eten en toch wel 50 kilo weegt. De broederliefde en genegenheid voel je zo tussen de regels door. En dan is er halverwege de briefwisseling deze zin” Mere, mei ’42, beste broer, wat we al een heelen tijd te verwachten zijn is nu toch gebeurd met onze Mil. Ons Heer heeft hem bij zich geroepen”. En daar zit je dan met Mil zijn brieven in je hand waarin hij schrijft ‘…het gaat al beter met mij’. De krop in de keel was niet ver.

En dan zijn er voorwerpen die geen brief nodig hebben, die op zich al een heel verhaal vertellen.

Zoals deze loodzware schotel, onderaan gemerkt met een adelaar met Swastika, F1 U.V. 1942. Wat opzoekingswerk leert dat dit servies gebruikt werd voor de Duitse officieren in de ‘Luftwaffe Mess’. Mocht deze schotel kunnen vertellen …. En dan natuurlijk de vraag “willen we iemand die daarin geïnteresseerd is überhaupt (jawohl) wel in de winkel ?”

Als het jullie gerust kan stellen, het merendeel van dit erfgoed schenken we aan het stadsarchief van Aalst of aan de gemeente die vernoemd wordt. En weet je wat het mooie is ? Zij zoeken soms nog verder, sporen familie op en slagen erin het volledig verhaal te reconstrueren. En zo leefden ze nog lang en gelukkig…

Waar is die kast?

Er zijn zo van die dagen, dat je denkt: Er zou een filmploeg moeten rondgelopen hebben vandaag. Zo’n scenario kan ik zelf niet verzinnen! Enkel in De Kringwinkel… 🙂

Welnu, het volgende overkwam mij, op zo’n zeldzame rustige Kringwinkel-werkdag.

Ik zat achter m’n bureau, in een al even zeldzaam moment van opperste concentratie.

De telefoon rinkelde. Een vrouw begon in mijn oor te roepen (je kent dat, soms is een verbinding té goed).

 

•  ‚HALLO? Mèvrouw, ik ben met u doorverbonden, bon, ik ben NIET-TE-SPREKEN over jullie diensten! Mijn nicht heeft een KAST binnengebracht, en het was de VERKEERDE, we gaven er één mee die we al hadden weggegeven aan àndere mensen! Die was NIET voor De Kringwinkel! En mijn nicht is naar jullie telefooncentrale gekomen om haar kast terug te vragen, maar ze waren daar dus echt héél erg ONVRIENDELIJK, hé! Ik ben daar niet-over-te-spreken! Wij willen gewoon die KAST TERUG! NU!’

Ik: ‚OK, mevrouw. Maar, vreemde reactie van onze dispatch, want het gebeurt nog hoor, dat mensen per ongeluk verkeerde dingen meegeven, en we doen dan alles om het snel terug te vinden. Want snel zijn is wel echt de boodschap. Wanneer was die ophaling? Gisteren? Goed, kan u me onmiddellijk een foto van die kast doorsturen? Ik zal hem dan naar de loskade en de andere winkels doorsturen, en ook nog eens horen bij de transportplanning wat er misgelopen is.’

Ik stap naar de telefooncentrale, op zoek naar de kast.

Daar stonden net een paar collega’s over een papier gebogen, zuchtend: ‚Ze had dus tòch gelijk!’

Ik: ‚Hoezo, gaat dat over die kast?’

• ‚Ja, ze had dus gelijk hé. Ik wist dat er iets niet klopte!’

‚Maar we hebben die kast opgehaald?’

• ‚Jaja, maar op het verkeerde adres, dus, hé.’

‚Hoezo, op het verkeerde adres, ze hebben die kast toch opgehaald?’

• ‚Maar ze moesten daar niet zijn’! 

En om mijn verwarring nog groter te maken, toont ze me een afgetekende ophaalbon, waarop ‚boekenkast’ staat doorgestreept en ‚kleerkast’ staat geschreven.

‚Wacht, dus jullie zijn een kast gaan ophalen bij mensen die geen afspraak hadden?’

• ‘Inderdaad! En die vrouw kwaad hé! Die belt ons, en zegt ‚Jullie hebben een verkeerde kast opgehaald’ En wij: ‚Maar neen, we zijn bij u niet geweest! Uw naam of adres staat nérgens op de planning!’ En roepen! Die is tot hier gekomen. Kwaad dat die was! Ik hoor mij nog zeggen: ‚Mevrouw, als u zo blijft roepen, stopt het wel hoor.’ En toen ze weg was zijn we toch maar eens op Google Maps gaan zien. Wat zien we nu? Deze mevrouw woont in de straat nààst waar wij een afspraak hadden.’

‚En die mensen op die afgetekende bon hier dan?’

• ‚Daar zijn we nooit geweest! Die waren ook niet content natuurlijk! Maar daar hebben we vrijdag al een nieuwe afspraak mee. Maar dat onze chauffeurs niet checken of ze wel op het juiste adres zijn! Da’s gewoon totaal een andere naam en een andere straat!’

‚Maar hoe komt het dan dat ze die kast op dat fout adres tòch hebben meegegeven? Zonder dat ze een afspraak hadden? Wie heeft die bon afgetekend?’

•  ‚Wel, blijkt dat ze 10 minuten ervoor hadden gebeld naar mensen die juist die kast gingen komen ophalen. Blijkbaar wachtte hun niet goed geïnformeerde broer hen op. Die zag niet goed dat wij van De Kringwinkel waren. Die dacht gewoon ‘iemand komt die kast ophalen’ en dan stond daar plots onze vrachtwagen. En heeft die meegegeven. En de bon afgetekend. Toch niet te geloven?’

‚Dat moet nu toch echt ook lùkken? Dat onze vrachtwagen een kast gingen ophalen, en ze rijden de straat erachter in, en daar staat juist iemand met een kast! Ik zou ze ook zonder op het papier te kijken meegenomen hebben, denk ik. Maar waar is nu die kast?’

• ‘Maar die kast kan overal zijn! Op de loskade, en dan al naar één van onze zeven winkels! Of direct naar de dichtstbijzijnde Kringwinkel gebracht! Maar hoe ziet ze eruit? Wij krijgen dagelijks tientallen kasten binnen!  En de chauffeurs doen tientallen adressen per dag! Begint er maar eens aan! Hoe ziet die kast eruit?’

‘Een hele chique, zegt ze, een hele grote uit drie delen, met glazen deuren. Ik heb gevraagd of ze een foto wilde opsturen, maar ik heb nog niks gekregen. Vervelend! Zoek jij die chauffeurs even en laat mij iets weten, goed?’

Ik had ongeveer deze kast voor ogen, na de beschrijving van mevrouw:

Niet veel later kreeg ik een blij bericht: de kast werd teruggevonden! De kast bleek afgezet te zijn in de Kroonstraat. Ik belde meteen naar de winkel.

Helaas bleek de Wet van Murphy die dag te regeren.

‘En, heb je die kast gevonden?’

•  ‘Ja, maar ze was helemaal gedemonteerd. En gisteren was het keihard aan het regenen. Ze heeft eventjes in de regen gestaan. Ik heb geprobeerd de kast terug ineen te zetten, maar er ontbraken stukken. Ik heb maar een stukje van die kast kunnen monteren. Ik zal een foto sturen.’

Even later kreeg ik de foto in mijn mailbox. Ik verwachtte dus een majestueuze antieken kast, met loodzware luisterrijke glazen deuren. En dit bleef ervan over…:

Ai, ai… Ons restte enkel die mevrouw terug te bellen, ons uitputtend in excuses, maar toch hopend op begrip van haar kant voor deze toch ongelofelijke toevallige samenloop van omstandigheden. Per slot van rekening heeft iedereen in dit verhaal goed willen doen…

Bleek éigenlijk zelfs dat de kast was verkòcht! En dat de niet goed geïnformeerde broer net op de kopers -die reeds betaald hadden- aan het wachten was. En dat ze toch wel erg krap bij kas zaten.

Tja, het enige dat ons correct leek was een aankoopbon bij De Kringwinkel voor het bedrag waaraan zij die kast had verkocht. Zo geschiedde. Iedereen content!

Geef toe, zo gek kan je het toch niet verzinnen?

P.S. Tot slot toch even benadrukken dat wij hier in Antwerpen dus meer dan 400 ophalingen per week doen bij mensen thuis en dat maar héél uitzonderlijk foutloopt… 🙂

Nawoord: Blijkbaar staat het stukje kast momenteel te koop in De Kringwinkel in de Kroonstraat! 😀